gay olmak zordur

küçükken ben,
herhangi bir köyümüz yoktu,
hala olmadığı gibi.
köye ilişkin verilen kompozisyon ödevlerinin konusu olacak
bir köy işte
babam ile annem memleketin iki ayrı ucundan gelmişlerdi
onların aileleri de daha farklı daha uzak iki noktadan.
daha doğrusu bir aidiyet , bir asabiyet eksikliği...
ah ibni haldun!

yöresel yemekler annemin memleketi kadardı
yöresel hiç bir diyalog / şive hatırlamıyorum
köy de yoktu,
kış başlamadan gelen erzak kolisi de...
memleket yoktu.
zira çoktu.

bir gün dedi annem
bir gün aşık olursan sen gibi birine...
-ah ikimiz de iyi biliyorduk ben gibi birinin nasıl olduğunu...-
onun kalbidir memleketin.
doğru ya!
tüm hatıraların onla dolar,
ruhun onda doyar,
her tatilde değil sadece...her gece bedenin onun tenine kaçar...
ve çocuğun olmayacağı için cevap vermek de zorunda kalmazsın
9 yaşı merakındaki sorulara
sessiz de kalabilirsin.

şimdi diyelim sevdin.
evlenemezsin.
nikah ve çağırılacaklar listesi yoktur.
şeker de, memur da, limonata da...
takı da, kırmızı bekaret kuşağı da, damatlık da...
10 yıl vadeli bir evin kredisine girmezsin.
okulların ne zaman açılıp kapandığı da umrun dışıdır.
daha doğrusu nerden baksan...
bir aidiyet, bir asabiyet eksikliği...

gay olmak zordur.
ön yargılarla güreşmek de
bir erkekle sevişmek de
çocuk sahibi olamamak da
köysüzlük de
memleketsizlik de
..

ölse de yetmez.

kanı kan ile temizlerler bu ülkede.

acıyı acı ile ovarlar..avuturlar...

aksini söyleyen zira 

vatan hainidir...

hep en haklılar susarlar

daha çok haklı olmamak adına

ölseler de yetmez

zalimin yüzüne kusarlar

çok haklı olup da vurulanlar...

ölseler de yetmez...

oysa bilseler ki bir kırmızı kuştur uçu veren bu cehennemden cennete

ekmek kokusu sinerken bileklerine

bilyeler ceplerinde koşarken haykırarak "anne"

ölse de yetmez.

unutulsa kafi.

miz

bekleyişin acısını çıkartır sanki insan aşık olduğu vakit maşukundan...

gelirse Mehdi bütün cinayetlerin hesabı sanki ondan sorulacak...

buluşmaya geç kalmış bir davetliye yapılacak olan bütün sitemler...aslında gelişinin görkemini gölgelemez mi? oysa beklediğimiz sevgili değilde kendi egolarımız ve arzularımız ise? bitmek tükenmeyen arzular ile mi seveceğiz birini? ya çekip gider diye korkarak mı? korkumuz sanki onu çalmış gibi sevmemizden...onu çalmış gibi seviyor oluşumuz ise bir ganimet gibi aşkı hak etmeden...emek vermeden kazanmaya çalışmamızdan değil mi?

büyük ikramiyenin vurduğu bir piyango bileti muamelesi yapmayı ne zaman bırakacağız sevdiklerimize? 

aşkımıza emek katabildiğimiz zaman...

sabredebildiğimiz, dinleyebildiğimiz, paylaşabildiğimiz, anlayabildiğimizi...bildiğimiz kadar ...

"...miz kadar".

vaazlar...söz...

hiçbir tebessümün ferahlık veremeyeceği gönülden
hiçbir terkibin deva olmayacağı yaradan
hiçbir sözün kar etmediği inattan
...
herşeye Kadir olana iltica ederim!

herkes sevdiğinin adı ile başlasın aziz cemaat! muteber kitle!
vakit geç değildir
biz sadece fazla hunharca harcadık zamanımızı

kıymet bilin aziz kitle!
cemaat lütfen dağılabilir mi?
sözlerim yok.. namaz için ise vakit daha hayli erkendir...
henüz aranızda sevdiğine açılmamış olan var ise
yani henüz annesinin ayaklarına dudaklarını değdirmemiş
babasına kocaman sarılmamış
sevgilisinin dudaklarına bir ateşli buse kondurmamış...
olan var ise...lütfen... yani hepiniz...
çıkabilir misiniz mescitten?
hiçbir sevgiye bulaşmamış bu yürekler ile mi yöneleceksiniz Allah'a?
kopya çekerek mi yaşayacak ve aşacaksınız sınavları?

ya şimdi?

hiç bir söz yok ki,

içinde sen olmayasın.

sessizlik dahil.

meğer ki canım sıkılmış olsun

annem uzakta

beş yaşım uzakta

avlusunda koşturduğum tekkemiz uzakta

yani yüzümü gömdüğüm temiz çarşaflar uzakta

bilesin büyüyen çocuk!

araf var uzakta.

her sözden geri durdum. 

fayda yok nede olsa..

sen yoksan içinde.

annem yoksa

masal yoksa dilinde

hiç bir düş yoksa sonunda 

hangi aşk bizi paklar,

büyümüşlüğün kirinden?

hangi güzel sözler temizler dilimizi

yalandan?

hani sarıp sarmalayan var ya ikimizi...

susup da söyleyemediği

aslında kimsenin kimseyi çok da sevemediği

idare ediverdiği 

yalandan...

annemiz de yoktur ya 

kime şikayet etmeli?

beş yaşına kadar anneye, sonra tanrıya 

ya şimdi?

vaazlar

ey nefsim! ey ben!

ister bir ister bin kapı örtülü olsun ne fark eder? Meğer ki günden ışıktan uzakta olasın... Eflatun'un mağarasına kaçan keşiş, anne karnına geri dönen bebek, ricat eden ordu... hepsinin de üzgün olduğunu bilirsin fakat mecburdurlar... 

virdi devam etsin diye keşişin, karnı doyabilsin diye bebeğin, ölmesin diye son kalan askerleri ordunun...

şimdilik ricat vaktidir...rica ederek ve af dileyerek ayrılmalıdır sahneden...

affedersiniz... evet haklısınız...bugün ki vaazım...

notlarımı evde unutmuşum, çok özür dilerim... anlatacaklarımı bir bir yazmıştım oysaki...siz aziz kitle,

sahi beni dinlemek yerine; benim yapamadığımı yapar mısınız lütfen?

-...?

sever misiniz birbirinizi?

firar

saat çok geç, artık uyumalısın ve ben gitmeli.
çok çalışacaksın ve yorulacak naif parmak uçların.
anlaştığımız gibi devam etmeli
sen hiç arkana bakmayacaksın...
ardın sıra koşturacak melek!
şah damarın parmaklarımın arasında
sade kan değil akıp giden
nice hatıra geçmiş ve nice ümit hep gelecek!

bilirsin ama ben yine söylemeliyim...
affedersin...
özür dilerim..
lütfen
rica
ve iltifat ile...
evet evet....
kayıtlara geçsin lütfen beyefendi.
akşamın bir vakti,
benim çocukluğum
senin yüreğine firar etti.

lütfen

eskiden yolunun kesiştiği ,fakat bir veya bir çok sebepten kopuverdiğin
ne sen eski sensindir; ne o eski o
biz, siz ve onlar da duruma dahil.
aynı cafede iki defa oturamadık. aynı nehirde iki defa yıkanamadığımız gibi.

yaşadığın her şey seni ona hazırlar gibidir.hani nice zaferler vardır ki hayatta...yenilgi yenilgi gelir...
gömlek ıslanır, kurur...ve tekrar ıslanır ve tekrar kurur...daha çok temiz olana değin. padişahın hazır olmayan hiçbir saraya konamayacağını bilerek... itinayla işler yüreğinde yaşadığın acılar ve sevinçler seni. bir gün eski bir yolcu ile tekrar kesiştiğinde yolun. işte o zaman daha çok anlarsın kıymet bilmen gerektiğini ve beraber yürünecek her adımın değerini. daha az konuşursun. daha çok bakışırsın. ihtimal çok fazla gülemezsin, çok fazla hüzne gark olamayacağın gibi.

ve sen kanatlı yolcu, tekrar uğramışken bu patikaya,
müsaade ederse kelebeği yaratıp onu ışığa müptela kılan,
sakın nefesten kesilme!
bil ki sessizce birikir ta derinde,
bir su yatağını bulmaya sabırsız,
meğerki kalbin mazi adlı taşlar engelinde
akıp coşmak için; zamansız, engelsiz ve arsız...
sakın nefesten kesilme!
zira daha tadılmadık şaraplar
konuşulmadık anılar
yürünmedik patikalar
ve aşındırılacak kaldırımlar
var.
yani kocaman bir hayat var.
sakın nefesten kesilme
lütfen.

vaazlar vol.2

Aziz kitle!

Eşyayı terk etmeye kendi bedeninden başlayanlara ne mutlu!
Nice sağlar Vardır ki, tatlı nefsini çoktan katletmiştir. Manada diri; zahirde intihar etmiştir.
Uykuyu bize dinlenme vakti kılıp gece ile nice eksiğimizi örtene ve buna yıldızları şahit tutana! Sena olsun!
Amin

vaazlar. vol 1

aziz kitle!

unutmayınız ki,
isyan ile tefekkür
cehalet ile belagat
vird ile sükut
çığlık ile mukabele
öğretmen ile öğrenci
ve her ikisiyle talip

aynı kelimeye, aynı mabede, aynı cümleye hapsedilemez. bunları hangi mağaraya kapamalı ki bir eflatun düşüncesi sarı versin beynimizi?

tefekkürden önce olan isyandan,
belagat evveli bir cahillikten,
sükut ile başlayan bir virdden
mukabelesiz başlayan ve boşluğa atılmış bir çığlıktan
öğrencisiz bir öğretmenden veya öğretmeni olmayan öğrencilerden
ve kalbinde taliplik olmayan her ikisinden...

Kelebekleri var edip , onları ateşe pervane kılana sığınırız.

amin.

vaiz, öğretmen ve meryem

vaiz

Vaiz kürsüye çıktı her zamanki gibi. Sessizce durdu. Başını öne eğdi. Sustu. Gözleri yaşardı.
Bilmedikleri bu kadar çokken bunca yıl konuştukları için sessizce tövbe etti. Sadece özür diledi ve yine sessizce terk etti mabedi.

öğretmen

Öğretmen tahtanın önüne geçti. Öğrenciler sessizdi. O da sustu. Bakıştılar...Hiçbir şey söylemeden
başını öne eğdi. Bir kaç damla göz yaşı süzüldü yanaklarından. İçinden hafif bir dua mırıldanır gibi olduysa da kendisi dahi işitemedi. Meleklerin de işitmesini ummuyordu sahi.... Öylece kaldı. Zil çaldı. Ders bitti. Öğretmen sınıfı sessizce terk etti. Öğrenciler ise şaşkın...

vaiz ve öğretmen

Vaiz , öğretmen ile mezarlık yolunda karşılaştı. İki suskun adam bir birlerini fark etti. Tebessüm ettiler.

Artık vaiz ile öğretmen ölmüşlerdi. Yani susmuşlardı. Kendileri dahil kimsenin haberi yoktu.

Meryem'in sustuğu her dakika bir şeytan çarmıha gerilir...bir ok saplanır müfterinin kalbine...ama sessizce...

karmaşa

kelebek bir gün yaşar

aşığın kalbinde doğar

maşukun ellerinde büyür

ve her ikisinin hatıratında ölür

aşık maşuka kavuştukça

hikaye kısa

söz manasız...

ne başladı ne bitti

ne doğdu kelebek

ne de uçabildi Cudi'den bu tarafa

mumdan uzakta

doğdu

yaşadı

ve

öldü

kelebek elbet bir gün doğar

meğerki bir mum bulsun

Leyla çıkagelir kuaförden

yeter ki bekleyen bir Mecnun olsun

kelebek elbet bir gün büyür

meğerki bir söz olsun

Şirin çıkagelir alış veriş merkezinin merdivenlerinden

yeter ki ahde vefa Ferhat'ta olsun

kelebek elbet bir gün ölür

meğerki bir an unutulsun

defter biter elinde Aslı'nın, çıkar gider okulundan

yeter ki kalpte bir izi / iki Kerem bir söz olsun.

Ferhat Mecnun'a da yanık olabilir

Oysaki Kerem  de Ferhat'a. 

Keza Leyla da Aslı'ya boş değil ne vakittir

Aslı ise Şirin'e...

Kelebek elbet bit gün can bulur.

Meğerki kalpte sevgiden bir dert olsun...